Roz buło dwuch braci: jedyn ubogi, drugi bogaty. Tyn bogaty niy chcioł nić dać łubogiemu. Roz już niy mioł co jeść i doł mu kónsek szpyrki. Wybroł się z tóm szpyrkóm w droga. Po drodze widzioł we szparach łogiyń. Buło to piekło. Szoł dalij i zaroz go łobstómpiyli diobli, i chcieli, coby jym szpyrka doł. Łoń pedzioł, że jym do, jak mu dajom tyn młynek, co tam stoi za dźwiyrzami. Diobły sie na to zgodziyli. Tyn młynek namloł mu, co chcioł. Jak prziszoł do dóm, zaroz sie namloł dukatów. Tyn bogaty sie dowiedzioł ło tym młynku i kupiuł go. Baba łod tego bogatego szła na pole, a łoń mioł uwarzyć łobiod. Blisko łobiadu kozoł młynkowi mloć zupa. Już mioł pełny garniec i niy wiedzioł, jak zastawić. Potym tyn ubogi prziszoł i zastawiuł go, i wzion go nazod. Potym go sprzedoł na szif mloć sól. Ci tyż nie wiedzieli, jak go zastawić i szif utonół. I tyn młynek jeszcze do dziś mele, i tymu w morzu jest woda słono.